• Leki

Chorzy po transplantacji muszą do końca życia, lub do chwili utraty przeszczepionego narządu, stosować leki zapobiegające wystąpieniu ostrego odrzucania przeszczepu.

Leki przeciwodrzuceniowe nazywamy lekami immunosupresyjnymi. Ponieważ organizm postrzega przeszczepiony narząd jako ciało obce, reakcja ostrego odrzucania polega na rozwinięciu się reakcji odpornościowej, podobnie jak w przypadku zakażenia. Dlatego też leki immunosupresyjne, hamując reakcje odpornościowe i zmniejszając narażenie chorego na wystąpienie ostrego odrzucania, hamują jego naturalną odporność zwiększając narażenie na zakażenia bakteryjne, wirusowe, grzybicze i pierwotniakowe.

Skuteczność, tolerancja i niezawodność leków immunosupresyjnych bardzo poprawiły się w ciągu  ostatnich 20 lat. Nawa generacja tych leków osiągnęła poziom skuteczności i bezpieczeństwa niewyobrażalny w przeszłości.

Niektóre z tych leków mogą powodować wzrost apetytu, zwiększenie wagi, a czasem cukrzycę, nadciśnienie i wzrost poziomu cholesterolu we krwi u niektórych pacjentów.

• Dieta

Dieta odgrywa bardzo ważną rolę w kontroli czynności przeszczepionej nerki. Transplantacja oznacza koniec pewnych niedogodności, jak zależność od dializy, pragnienie i niezwykle restrykcyjna dieta, ale nie jest końcem innych ograniczeń, dotyczących zwłaszcza żywości, która musi być odpowiednio zbilansowana i musi uwzględniać równoczesne branie leków immunosupresyjnych.

Jako pacjenci po przeszczepie, będziecie Państwo mogli urozmaicać swój jadłospis, ale do pewnych granic.

Został już opracowany specjalny przewodnik po diecie dla pacjentów przeszczepionych.

Jednakże, w każdym przypadku pacjenci powinni ustalić indywidualnie z lekarzem nefrologiem bądź dietetykiem główne wytyczne diety, które będą dostosowane do ich potrzeb.

• Sport

U większości pacjentów przeszczepu nerki dokonuje się po różnym okresie dializoterapii, która jest przyczyna wielu zmian w ich organizmach, a szczególne znaczenie ma obniżenie tolerancji do wysiłku fizycznego.

Mięśnie, układ krwionośny i kostny najbardziej narażone na uszkodzenia podczas okresu niewydolności nerek. Terapia lekami immunosupresyjnymi może mieć negatywny wpływ na strukturę mięśni i może podwyższać ciśnienie krwi.

Regularne ćwiczenia fizyczne są koniczne aby walczyć z utratą masy mięśniowej, demineralizacją kości i znormalizować ciśnienie tętnicze krwi.

Ćwiczenia powinny być poprzedzone rozgrzewką. Sporty walki, piłka nożna i koszykówka nie są zalecane, gdyż wymagają zbyt dużo wysiłku, a ich rytm nie pozwala na prawidłowe oddychanie. Poza tymi wyjątkami pacjenci mogą wybrać taki sport na jaki mają ochotę, trzeba jednak pamiętać, że terapia kortykosteroidowa może przyczyniać się do bólu w kościach i mięśniach, zapaleń ścięgien i łamliwości kości.

• Marsz

Energiczny marsz jest najbardziej dogodną formą sportu, ponieważ może być uprawiany przez każdego w praktycznie dowolnym miejscu.

Marsz o średniej prędkości (3-4km/h) ma bardzo dobry wpływ na układ krążenia. Pacjenci mogą zacząć maszerować właściwie zaraz po wyjściu ze szpitala.

Większa prędkość marszu (6km/h) może być prawdziwym sportem lub nawet formą lekkoatletyki, ze zbawiennym wpływem na układ krążenia.

Pacjentom, którzy nie lubią ćwiczyć, mają nadwagę, ale nie mają zaburzeń zdrowotnych, zaleca się codzienne spacerowanie przez 30-60 minut, ze średnią prędkością około 5km/h.

• Jogging

Jest to szybsza wersja marszu(7-10km/h). Do biegania można podchodzić stopniowo, stosując na przemian coraz krótsze odcinki marszu i coraz dłuższe odcinki biegu.